Graafschap Urgel

Het graafschap Urgel (785 – 1413)

Op dit kaartje zien we het oostelijke deel van de Marca de Hispania met de graafschappen (aangegeven met een C.) van Aragón, Sobrarbe, Ribagorza, Pallars Sobirá, Pallars Jussá,  Urgel, Cerdaña, Berga, Osona, Barcelona, Gerona, Besalú, Ampurias en Rosellón. Ook het markizaat Lérida en het koninkrijk Aragón zijn zichtbaar.
Het oostelijke deel van de Marca de Hispania.

Het wapen van Urgel. Het bestaat uit horizontaal men verticaal verdeelde, zwarte en gouden vlakjes.
het wapen
De vlag van het graafschap Urgel . Horizontaal verdeeld in acht balken en verticaal verdeeld in twaalf balken waardoor er een 'dambord' van gele en zwarte vlakken ontstaat.
de vlag

De oorsprong van het graafschap Urgel (in het Catalaans: Comtat d’Urgell) is gelegen in een pagus van de Frankische kroon van de 8e eeuw. Het maakte deel uit van het Marca Hispánica, opgericht door Karel de Grote .

Gegevens
Hoofdstad Seo de Urgel (785 – 1130)
Balaguer
(1130 – 1413)
Officiële taal Catalaans
Geloof Katholiek
regeervorm graafschap
Graaf
  798
  1408
Borrell de Osona
Jaime II de Urgel
Oppervlakte 10.561 km²
Geschiedenis
  •
Vorming van het graafschap
  Verovering van Balaguer
  Opname in de Kroon van Aragón

785

1105

1413

Heden ten dagen  Deel uitmakend van de provincie Lérida.

Het was een van de onafhankelijke middeleeuwse graafschappen die in die tijd deel uitmaakte van het Karolingische Rijk. Karel de Grote had het gebied op de moslims veroverd en stichtte er een aantal graafschappen, waarvan Urgel er één van was. Het grensde aan de graafschappen Pallars en Cerdanya. De maximale reikwijdte omvatte een deel van de Pyreneeën en de Taifa in Lérida, dat wil zeggen de comarcas Alto Urgel, Noguera, Solsonès, Plana d’Urgel, Urgel en Andorra, waarvan laatstgenoemde thans onafhankelijk is.

Wat u interesseert:

Algemene geschiedenis


De graafschap Urgell maakt tegenwoordig deel uit van de comunidad autónoma Cataluña.

Het graafschap van Urgell is ontstaan vanuit een vroegere pagus van het Frankische koninkrijk in de 8e eeuw. Van 815 tot 1413 was het graafschap een zelfstandige bestuurlijke eenheid. Nadat Jaime II van Urgell door Fernando I van Aragón was verslagen werd het een onderdeel van het koninkrijk Aragón.

In eerste instantie was La Seu d’Urgell de hoofdstad van het graafschap, maar nadat Ermengol VI de plaats Balaguer op de Moren veroverde werd dit de nieuwe hoofdstad. Het politieke centrum was echter Agramunt, daar bevond zich de zetel van de graven en werden de munten van het graafschap geslagen, (de agramuntesa). In een kapel in het klooster van Les Avellanes werden enkele van de graven van Urgell begraven.

Er is ook een rooms-katholiek bisdom en La Seu d’Urgell. Het bisdom is van oorsprong ouder (516) en de tradities van de vroegchristelijke kerk zijn blijven bestaan. De neiging van Félix van Urgell tot het ketterse standpunt van het adoptianisme werd door Alcuino de York aangevallen in Contra Felicem.

Andorra werd door de graaf Ermengol VI van Urgell in de twaalfde eeuw aan de bisschop van Urgell afgestaan. De bisschop van Urgell, sinds 2003 Joan Enric Vives Sicília, is tegelijkertijd staatshoofd van Andorra, naast de president van de Franse Republiek.

We zien de noordelijke vleugel van het klooster van La Seu d'Urgell.  De arcades van de rondgang ondersteund door Visigotische pilaren.
De kathedraal in La Seu d’Urgell.

De graven, vooral de Armengols (992-1209) controleerden de macht van de kerk en stelden de bisschop aan, vaak een familielid. Als synoniem voor Armengol wordt ook gebruikt: Ermengol, Hermengild of Hermenegildo.

Andorra, dat eerder deel uitmaakte van het graafschap, werd door graaf Armengol IV van Urgell in de 11e eeuw afgestaan aan de bisschop van La Seo d’Urgell. Na de mislukte opstand van graaf Jaime II de Urgel tegen koning Fernando I de Aragón (Fernando de Antequera, de eerste koning van de Trastámara-dynastie) in 1413 behoorde het graafschap tot de Kroon van Aragón.

Het ontstaan

De oorsprong van het graafschap Urgel gaat terug tot de verovering door de Franken van het grondgebied dat ruwweg overeenkomt met het huidige Alto Urgel. De verovering ervan vond plaats tussen 785 en 790. Het graafschap Urgel werd beschouwd als een deel van het Mark van Toulouse.

De Frankische overheersing

In 798 benoemde de Franken Borrell van Osona tot graaf van Urgel, die ook graaf van Cerdaña was. Na de dood van Borrell ging het graafschap Urgel in 820 over op Aznar I Galíndez, die graaf van Aragon was geweest. Na zijn dood (832) werd het graafschap geërfd door zijn zoon Galindo I Aznárez, die zijn heerschappij behield tot hij  in 838 werd verdreven.

Het graafschap Urgel werd toen bestuurd door Sunifredo van Urgel, die reeds in 834 door Lodewijk de Vrome op verzoek van graaf Berenguer van Toulouse tot graaf was benoemd. Sunifredo zou de zoon zijn van Borrell van Osona. Na de dood van Sunifredo I (848), waarschijnlijk veroorzaakt door Willem van Septimanië, zoon van Bernardus van Septimania, werd het graafschap Urgel bestuurd door graaf Salomón van Urgel-Cerdaña (848-870), een onbekende figuur aangezien er geen documentatie over zijn afkomst bestaat.

In 870 schonk Karel de Kale het graafschap Urgel, samen met het graafschap Cerdaña, aan Wilfredo I ‘el Velloso’ (de Harige), zoon van Sunifredo.

Onafhankelijkheid
Op dit kaartje zien we de verschillende graafschappen ingekleurd volgens vorsten en veroveringsfasen. Het is eigenlijk een kaart van de Kroon van Aragón maar daarbinnen vallen deze in het noorden van het koninkrijk gelegen graafschappen.
Het graafschap Urgel (in donkerbruin) in het kader van de Kroon van Aragon. Tegenwoordig bevindt het zich voornamelijk in de provincie Lérida.

Na de dood van koning Lodewijk de Stamelaar (879) werd de macht van de Frankische koningen verzwakt tot hij verdween. Zo werden in het laatste kwart van de 9e eeuw de graven in het gehele Karolingische Rijk niet langer door de koning aangestelde ambtenaren, maar slaagden zij erin hun ambten erfelijk te maken. In deze situatie van ontbinding van de koninklijke macht, bij de dood van Wilfredo I ‘el Velloso’ (897), verdeelden zijn zonen de gehele erfenis en gingen zijn graafschappen besturen: Barcelona, Gerona, Osona, Besalú, Conflent, Urgel en Cerdaña. Bij deze deling kwam het graafschap Urgel in handen van Sunifredo II van Urgel (897-948).

Volgens de historicus Antonio Ubieto Arteta is de lijst van graven van Urgel die het graafschap onafhankelijk regeerden (net als de graven van Barcelona) als volgt:

        • Fredol (ca. 815).
        • Aznar I Galíndez (ca. 820-832), graaf van Aragón en Cerdaña.
        • Galindo I Aznárez (832-838), graaf van Aragón en Cerdaña.
        • Sunifredo I (ca. 839-848), graaf van Barcelona, Osona, Gerona, Cerdaña, Besalú en Conflent.
        • Salomón (848-868), graaf van Cerdaña en Conflent.
        • Wilfredo I el Velloso (868-897), graaf van Barcelona, Osona, Gerona, Besalú en Conflent.
        • Sunifredo II (897-940).
        • Borrell II (940-992), graaf van Barcelona en Osona, Girona.
De eerste dynastie van Urgel

Sunifredo II van Urgel stierf in 948 zonder nakomelingen. Het graafschap werd geërfd door zijn neef Borrell II, die later graaf van Barcelona werd, evenals van Gerona en Osona. Borrell II stierf in 992. In zijn testament verdeelde hij de erfenis onder zijn twee zonen: Barcelona, Gerona en Osona aan Ramon Borrell (992-1017), en het graafschap Urgel aan Armengol I (992-1010), zodat de titel van graaf van Urgell gescheiden werd van die van het Huis van Barcelona. Graaf Armengol I was de eerste van een dynastie die het graafschap regeerde, een graafschap dat bestond van het einde van de 10e eeuw tot het begin van de 13e eeuw.

De graven van de eerste onafhankelijke dynastie van Urgel, die ook bekend staat als Barcelona-Urgel waren:

        • Armengol I de Córdoba (992-1010), tweede zoon van Borrel II, Graaf van Barcelona.
        • Armengol II el Peregrino (1010-1038).
        • Armengol III de Barbastro (1038-1065).
        • Armengol IV de Gerp (1065-1092).
        • Armengol V de Mollerusa (1092-1102).
        • Armengol VI de Castilla (1102-1154).
        • Armengol VII de Valencia (1154-1184).
        • Armengol VIII (1184-1209).
        • Aurembiaix (1209-1231).

Oorspronkelijk kwam het graafschap Urgel ongeveer overeen met het huidige graafschap Alt Urgell. In de 11e eeuw, profiterend van het uiteenvallen van het Kalifaat van Córdoba, dat in verschillende Taifa-koninkrijken werd verdeeld, verspreidde het graafschap Urgel zich over de gebieden die voordien door de moslims werden bezet: In het jaar 1000 werd de streek van Ponts veroverd; in de jaren 1024-1026 werd de gehele vallei van Artesa de Segre bezet; in 1018-1020 werd de vallei van Meiá veroverd; tussen 1034 en 1048, met de hulp van Arnal Mir de Tost,  aan wie Artesa de Segre in 1038 werd verkocht, breidde Armengol II het domein van Urgel uit over Ager, dat uiteindelijk de hoofdstad van het burggraafschap van Ager zou worden. Om de opmars van Ramon Berenguer van Barcelona te stuiten, sloot Ramiro I van Aragón een bondgenootschap met Armengol II door in te stemmen met het dubbele huwelijk van zijn dochter Sancha met Armengol III van Urgel, en van Isabella, dochter van de graaf van Urgel, met zijn eigen eerstgeboren zoon Sancho Ramirez, erfgenaam van de troon van Aragón. Zo sloten het graafschap Urgel en het koninkrijk Aragón een hecht verbond, en dankzij hun gebundelde krachten kon Ramiro I de kastelen Laguarres, Lascuarre, Capella, Caserras, Falces, Luzás, Viacamp en Benabarre veroveren. Op die manier verhinderden zij Ramon Berenguer I de toegang tot de rivier de Cinca. Ramon Berenguer had kastelen gekocht in het gebied, op gronden die de Catalaanse graven erkenden als behorend tot het graafschap Ribagorza, dat deel uitmaakte van het koninkrijk Aragón.

Toen Ramiro I stierf, handhaafde zijn opvolger Sancho I Ramírez zijn verbond met Armengol III van Urgel, gesteund door de paus, om met de hulp van kruisvaarders uit Frankrijk de kruistocht van Barbastro te ondernemen, die eindigde met de verovering van Barbastro in 1064. De belangrijke moslimstad werd een deel van het Koninkrijk Aragón en het bewind over de stad werd als pachter toevertrouwd aan Armengol III van Urgel, om welke reden hij bekend staat als “el de Barbastro” (Hij van Barbastro). In 1065 stierf de graaf van Urgel in een van de gebieden van al-Ándalus, waarschijnlijk in Monzón, en Barbastro ging verloren, heroverd door de moslims van de Taifa van Saragossa, dat pas door de christenen zou worden heroverd na de verovering van Pedro I van Aragon in 1101. Armengol III sloot ook een bondgenootschap met de graaf van Barcelona Ramon Berenguer I tegen de moslims en tegen het graafschap Cerdanya, waarbij werd overeengekomen dat Urgel een derde van alle veroveringen zou krijgen in ruil voor de toezegging dat de graaf van Urgel zou deelnemen aan alle expedities van Ramon Berenguer. Andere enclaves die Urgel in deze periode veroverde zijn Guisona (1020-1024), Santa Liña (1036), Cubells en Camarasa (1050), en Agramunt (1070).

De verovering van het Almenara-gebergte (1078) maakte het mogelijk het huidige Urgel Mediano en Bajo Urgel, tot aan Barbens en Liñola, bij het graafschap in te lijven. Bovendien erfde Guillermo, zoon van Armengol IV, in 1096 het graafschap Forcalquier (Frankrijk) van zijn moeder Adelaide. In 1105 veroverde de Leonese graaf Pedro Ansurez, regent in naam van zijn kleinzoon Armengol VI, Balaguer, dat uiteindelijk de hoofdstad van het graafschap zou worden.

Graaf Armengol VI, genoemd als “de Castilla” (die van Castilië)omdat hij opgroeide in Valladolid, stond bekend om zijn deelname aan verschillende veldtochten tegen de moslims. Hij was een van de deelnemers aan de expeditie onder leiding van Ramon Berenguer III tegen Mallorca in 1114, en in dienst van koning Alfonso I van Aragón nam hij deel aan de verovering van Zaragoza. De kastelen van Castellón de Farfaña en Algerri werden in 1130 veroverd. In 1149 veroverden Armengol VI en Ramon Berenguer IV Lérida. Graaf Armengol kreeg een derde van het grondgebied van Lérida als heerlijkheid en zijn onderdanen vormden de hoofdmassa van de herbevolking.

Het verval van het huis van Urgel begon met Armengol VII, een graaf die het grootste deel van zijn tijd in het koninkrijk van León doorbracht, en het graafschap in handen liet van de ambitieuze familie Cabrera, burggraven van Áger. Armengol VIII, zoon van de eerstgenoemde, moest het opnemen tegen zijn vazal en zwager, burggraaf Ponce III van Cabrera, die hij uiteindelijk in 1191 versloeg dankzij de steun van koning Alfonso II van Aragon.

In 1208 maakte Armengol VIII een testament ten gunste van zijn dochter Aurembiaix en de eventuele eerstgeboren zoon, en bij gebrek daaraan, zijn zusters Markiezin (getrouwd met Ponce III de Cabrera, burggraaf van Cabrera en Áger) en Miracle (getrouwd met Gómez González de Traba, graaf en heer van Trastámara). Indien zij allen zouden overlijden, zou het graafschap overgaan op een verwant, Guillermo de Cardona (zoon van Ramon Folch III de Cardona, burggraaf van Cardona, en Isabel Sibila de Urgel, dochter van Armengol VI). Maar toen Armengol VIII in 1209 overleed, maakte Geraldo IV van Cabrera (zoon van Ponce III en de markiezin van Urgel) volgens Catalaans gebruik, dat, in tegenstelling tot de Aragonese wet, niet toestond dat een vrouw erfde, aanspraak op de waardigheid van graaf. Geconfronteerd met deze situatie zocht de echtgenote van Armengol VIII, Elvira de Subirats, de bescherming van koning Pedro II van Aragón, in ruil voor het afstaan van haar bezittingen en rechten op het graafschap, wat zijn beslag kreeg in een pact dat op 31 oktober 1209 in Lérida werd gesloten, waarbij Elvira de Subirats vijfduizend Morabetins van de koning van Aragón ontving als compensatie voor het feit dat zij afstand deed van haar recht op Urgel. In het bewaard gebleven document (ACA, Perkamenten van Petrus II, nr. 344) preciseert Pedro II dat de overdracht van de weduwe gravin Elvira de Subirats niet ten koste ging van haar dochter, Aurembiaix. In 1210 kwamen koning Pedro II en gravin Elvira de toekomstige verloving overeen van de toen tweejarige Jaime I van Aragon met Aurembiaix, waarbij zij het graafschap Urgel als bruidsschat inbracht, en de eerstgeboren zoon van de koning van Aragón, het graafschap Pallars, met andere villa’s. Maar alle plannen sneuvelden toen Geraldo de Cabrera het graafschap innam, wat een onmiddellijke aanval uitlokte van Pedro II van Aragon, die hem in Balaguer belegerde en gevangen nam. Op deze manier bracht de koning van Aragón het graafschap Urgel onder zijn heerschappij. Na de dood van de Aragonese koning in de Slag bij Muret in 1213 verkreeg de adel de vrijheid van Geraldo de Cabrera, die opnieuw toetrad tot de regering van Urgel. Aurembiaix, die verloofd was met Jaime I, heeft dit huwelijk niet kunnen voltrekken, aangezien zij verloofd en gehuwd was met de Castiliaanse edelman Álvaro Pérez.

Tijdens de Cortes van Monzón in 1217 kwamen Jaime I van Aragon en Geraldo de Cabrera bijeen om hun geschillen over de controle over het graafschap Urgel bij te leggen. Geraldo, burggraaf van Cabrera, beloofde Jaime I ‘el Conquistador’ Agramunt, Balaguer en andere steden van Urgel terug te geven in ruil voor een grote som geld als onderpand. Als Aurembiaix deze som aan de koning zou teruggeven, zou het graafschap aan haar worden overgedragen, en zo niet, dan zou burggraaf Geraldo het geld teruggeven dat hij in ruil voor Urgel had verkregen. Op grond van deze overeenkomst droeg Geraldo de Cabrera in 1218 nog steeds niet de titel van graaf van Urgel. Vanaf dat moment tot 1222 kwam het graafschap uiteindelijk in handen van Geraldo, misschien als gevolg van het overlijden van gravin Elvira de Subirats, die het graafschap in haar testament naliet aan haar dochter Aurembiaix. Eind 1222 ondertekenden hij als graaf van Urgel en Jaime I van Aragón in Terrer (Zaragoza) een vredesverdrag, waarbij de koning van Aragón Geraldo als graaf van Urgel erkent. In 1227 nam de zoon van Geraldo, Ponce de Cabrera, het graafschap over van zijn vader..

Tenslotte zocht Aurembiaix, nu volwassen, de steun van Jaime I om de rechten van het graafschap Urgel, nu in handen van de nakomeling van Geraldo, terug te winnen. De koning van Aragón, Jaime I, besloot de wapens op te nemen om Urgel binnen te vallen. Hij bezette Tamarite, Albesa, Agramunt en Pons, en belegerde Balaguer. Na verschillende gebeurtenissen slaagde Jaime I er in 1231 in het graafschap Urgel definitief onder de kroon van Aragón te brengen, hoewel Urgel zijn nominale onafhankelijkheid en zijn eigen dynastie tot het begin van de 14e eeuw behield.

De tweede dynastie van Urgel
We zien hier het het wapen van de tweede dynastie van Urgel. Het is het verticaal gehalveerde wapen van de eerste dynastie met aan de rechterkant een gekanteelde schildzoom met daarbinnen een goud veld waarop we de afbeelding van een halve bok zien.
Het wapen van de 2e dynastie van Urgel.

In 1231 stierf gravin Aurembiaix zonder nakomelingen en ging de eerste dynastie ten onder. Dit was het begin van een periode van twisten en oorlogen tussen de verschillende koningen die het graafschap in hun kroon wilden opnemen, en het huis van Cabrera, erfgenaam van het graafschap vanwege zijn verwantschap met de eerste dynastie van Urgel. In 1236 schonk Jaime I, door middel van de overeenkomst van Tárrega, het graafschap Urgel aan Ponce de Urgel de Cabrera; vervolgens lokte de kwestie van het domein Urgel twee adellijke opstanden uit tijdens het bewind van Pedro III ‘el Grande’ (1285-1291), opstanden die de koning wist te bedwingen. De tweede dynastie staat ook bekend onder de naam Cabrera-Urgell. De graven uit de tweede dynastie van Urgel waren:

      • Ponce I van Urgel (1236-1243)
      • Armengol IX van Urgel (1243)
      • Álvaro I van Urgel (1243-1267)
      • Armengol X van Urgel (1267-1314)

In 1242 slaagde Ponce I erin Jaime I zover te krijgen dat hij de stad Balaguer teruggaf, die gelijk haar status van hoofdstad van het graafschap terugkreeg. Na de bijna gelijktijdige dood van Ponce en zijn erfgenaam Armengol IX, ging het graafschap over op Ponce’s tweede zoon, Rodrigo, die zijn naam veranderde in Álvaro I van Urgel, die op slechts veertienjarige leeftijd vanuit Castilla naar Urgel kwam. Intussen waren de edelen van het graafschap reeds overeengekomen de jonge graaf uit te huwelijken aan Constanza de Moncada, nicht van koning Jaime I. Álvaro verstootte zijn vrouw echter om met Cecilia de Foix (graafschap in Frankrijk) te trouwen, wat een periode van burgeroorlog inleidde. Na de invasie van het graafschap door troepen van onder meer de families Moncada en Cardona, en de intocht van Jaime I in de kastelen van Agramunt, Oliana en Liñola, besloot een grote coalitie van edelen de graven Álvaro en Cecilia te steunen. In 1260 werd een wapenstilstand bereikt, maar de aarzelingen van de graaf deden de onderhandelingen tussen de twee partijen mislukken en Álvaro moest uiteindelijk zijn toevlucht zoeken in Foix, waar hij kort daarna, in 1267, stierf. Nadat de jonge Armengol X, zoon van Álvaro en Cecilia, aan de macht was gekomen, werd de burgeroorlog hervat. Met de hulp van de graven van Foix en Pallars, gingen Armengol X en zijn broer Álvaro, burggraaf van Áger, de confrontatie aan met koning Pedro III van Aragón, die Balaguer veroverde en hen gevangen nam. Zij werden naar Lérida gebracht en bleven daar minstens een jaar in gevangenschap totdat zij koninklijke gratie kregen. Vanaf dat moment bleef Armengol X trouw aan de koningen van Aragón tot aan zijn dood in 1314. In zijn testament liet hij het graafschap na aan de koning van Aragón in ruil voor 100.000 Jaquesan sueldos en 15.000 sueldos van Barcelona aan zijn weduwe, en op voorwaarde dat de prins van Aragón, Alfonso IV van Aragón, zou trouwen met zijn achternicht Teresa van Entenza; het huwelijk werd in november 1314 te Lérida voltrokken.

In een gotische nis zien we de graftombe van Álvaro I van Urgel boven de graftombe van Cecilia de Foix staan.
Grafmonument van Àlvaro I en Cecilia de Foix in het Museum The Cloisters, New York City.
De derde dynastie van Urgel
Het wapen van de derde dynastie van Urgel. Aan de linker kant van het wapen zien we weer het bekende dambord terug van de eerste dynastie en in de rechter helft zien we nu de balken, in goud en keel, van het  koninkrijk Aragón op het schild verschijnen.
Het wapen van de derde dynastie van Urgel.

Armengol X van Urgel benoemde zijn achternicht Teresa van Entenza, getrouwd met prins Alfonso ‘el Benigno’, zoon van Jaime II ‘el Justo’, tot zijn erfgenaam. Vervolgens deed de eerstgeboren zoon van Jaime II afstand van de kroon en gingen de rechten erop over op zijn broer Alfonso de Benigne, die de kroon erfde bij de dood van zijn vader Jaime II in 1327. Koning Alfonso IV de Aragón ‘el Benigno’ (1327-1336) scheidde het graafschap Urgel af van de erfenis van zijn eerstgeboren zoon, de zuigeling Pedro ‘el Ceremonioso’, en schonk het aan zijn tweede zoon, Jaime I van Urgel, die pas acht jaar oud was, zodat de koning het graafschap bleef besturen tot hij meerderjarig was.

De graven van de derde en laatste dynastie, die ook bekend staat als Aragon-Urgell, waren:

  • Teresa de Entenza (1314-1327) junto a su esposo Alfonso IV de Aragón (1314-1336), que le sobrevivió.
  • Jaime I de Urgel (1336-1347)
  • Pedro II de Urgel (1347-1408)
  • Jaime II el Desafortunado (1408-1413)

Jaime I van Urgel onderhield een complexe relatie met zijn broer, koning Pedro IV, waarbij perioden van toenadering werden afgewisseld met perioden van confrontatie. Jaime was vaak aanwezig in de koninklijke raad en trad zelfs op als procurator van de koninkrijken, hoewel hij later de betrekkingen met de koning verbrak toen deze zijn dochter Constance tot erfgenaam uitriep en naar Zaragoza vertrok om de leiding van de Aragonese Unie op zich te nemen, hetgeen de koning ertoe bracht hem van verraad te beschuldigen en hem in 1347 uit te dagen tot een enkele strijd. Niettemin woonde hij in datzelfde jaar de tweede verloving van de koning in Barcelona bij en men zag de twee broers samen door de straten van de stad rijden. Jaime I stierf enkele dagen later aan koorts, toen hij pas 27 jaar oud was, en het gerucht ging dat zijn eigen broer hem had vergiftigd.

Zijn zoon, Pedro II, was ook nog een infante toen hij zijn vader opvolgde, zodat zijn moeder, Cecilia de Cominges, het regentschap van het graafschap op zich nam. Na zijn volwassenwording genoot Pedro I het vertrouwen van zijn oom de koning, die hem in 1363 het bevel gaf over de strijdkrachten ter verdediging van Teruel, Monreal en Daroca en later over de baronie van Fraga. Hij voerde in zijn graafschap belangrijke bouwwerken uit, zoals het kasteel van Agramunt, de kerk van Castellón de Farfaña en de kloostergang van Áger. Hij huwde tweemaal, en uit zijn tweede huwelijk werd zijn opvolger en laatste graaf van Urgel geboren, Jaime II ‘el Desafortunado’ (de Onfortuinlijke).

Toen koning Martin I de Aragón ‘el Humano’ zonder kinderen stierf (1410), was graaf Jaime van Urgel, achterkleinzoon van Alfonso ‘el Benigno’, een van de aspiranten voor de kroon. In 1412 werd echter bij het Compromis van Caspe de Castiliaanse prins Fernando van Antequera uitgeroepen tot koning van de Kroon van Aragón, die via de lijn van zijn moeder de kleinzoon was van Pedro de Ceremonioso en de neef van Martin el Humano. In 1413 kwam Jaime van Urgel in opstand tegen Fernando van Antequera (Fernando I, 1412-1416); nadat de opstand was bedwongen, ontnam de koning, Jaime al zijn bezittingen en veroordeelde hem tot levenslange gevangenisstraf. Op dat moment werd het graafschap Urgel opgenomen in de heerschappij van de Kroon van Aragón.


Naar boven

Verwant aan dit onderwerp:

Dit was een van de verhalen in de niet commerciële website spaanseverhalen.com. De verhalen in deze website zijn niet statisch, regelmatig worden de verhalen aangepast, kijk hiervoor naar deze mededeling:

        • Laatst bijgewerkt 2022-06-04

Coralma*

Spaanse Verhalen.  https://spaanseverhalen.com

Bronvermelding en verwijzingen:
De vaak buitenlandse teksten van Wikipedia zijn beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen. Ik heb deze teksten vertaald, gemengd, en vaak aangevuld met eigen kennis en ervaring, opgedaan in de periode dat ik in Spanje woon en aan deze artikelen werk.
Ook andere bronnen zijn opgenomen, dat kunnen zaken zijn die ik, tijdens het onderzoek naar de artikelen, gelezen heb en in deze teksten verwerkt heb.

Spaanstalige Wikipedia|titel=Condado de Urgel|paginacode=143090009| datum=20220602
Nederlandstalige Wikipedia|titel=Graafschap Urgell|paginacode=59891071| datum=20220602
Engelstalige Wikipedia|titel=County of Urgell|paginacode=1061613824| datum=20220602

Deze teksten zijn beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen 3.0. CC BY-SA 3.0

Andere verwijzingen zijn:

De foto’s/afbeeldingen zijn gelicenseerd onder  Wikimedia Creative Commons: CC0 1.0CC BY 1.0 ,  CC BY-SA 1.0 ,  CC BY 2.0 , CC BY-SA 2.0CC BY-NC-SA 2.0,   CC BY 2.5 , CC BY-SA 2.5, CC BY 3.0CC BY-SA 3.0 , CC BY 4.0, CC BY-SA 4.0 , GNU-licentie voor vrije documentatie ,  of Publiek Domein

Als u op één van de links hieronder klikt, krijgt u de volledige informatie van deze foto’s/afbeeldingen, de auteur, of de licentie te zien.

Coralma*, is eigen werk dat u terug kunt vinden als een CC BY-SA 4.0 file in Wikipedia Commons.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Hans Brongers Buitenfotografie

VOOR DAG EN DAUW IN DE NATUUR / BEFORE DAY AND DEW INTO NATURE

WordPress.com News

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

De niet genomen weg

Fietsen, wandelen, foto's, gedachten en meer.

%d bloggers liken dit: